//////

Liczebniki ułamkowe w języku niemieckim, czyli Bruchzahlen, tworzy się na bazie liczebników porządkowych, poprzez dodawanie przyrostka -tel, jak w wyrazie Drittel czy Viertel. Liczebników ułamkowych zwykle używa się w przypadku łączenia z liczebnikami głównymi w charakterze nazw ułamków jak na przykład ein Drittel czy drei Viertel. Istneje kilka zasad szczególnych, a między innymi dla liczebników z przedziału od dwadzieścia do sto oraz dla liczebnika tysiąc przyrostek -tel, poprzedza się za pomocą wstawienia dodatkowego -s, jak w przykładzie Zwanzigstel, Hundertstel czy Tausendstel. Jeżeli chodzi o pisownię, to wielka lub mała litera zawsze uwarunkowana jest funkcją danego liczebnika. Wielką literą piszemy w przypadku funkcji rzeczownika. Małą literą piszemy je w chwili, gdy są one postawione przed nazwą jednostki miary. Część liczebników ułamkowych jest stosowna niezwykle rzadko, między innymi Eintel oraz Zweitel, które występują jedynie w matematyce.

Podróże palcem po mapie Jeden z najciekawszych przedmiotów w szkolnej ławie. Geografię można w skrócie opisać, jako naukę o świecie. Na geografii błądzi się palcem po mapie, poznaje się lądy i morza. Przemierza się atmosferę, eksploruje się środek ziemi. Dzięki geografii budzi się w nas żyłka podróżnika. Najbardziej ciekawą książką przygodową z elementami geografii są przygody Tomka Wilmowskiego autorstwa Alfreda Szklarskiego. Razem z głównym bohaterem przemierza się lądy i morza. Dużą zaletą tych opowieści jest fakt, iż bohaterowie przemierzając lądy jako pierwsi – badają białe plamy na mapach ówczesnego świata. Wadą tego przedmiotu jest konieczność nauki wielu wyrażeń i zwrotów na pamięć. Budowa ziemi, skład atmosfery czy składniki klimatu nie są rzeczami, których używa się codziennie. Stolice państw, góry powinno się uczyć na orientację. Nie ma sensu wykuwać na pamięć, skoro ma się pod ręką atlas. Geografia to też nauka o kontynentach i państwach. Cechy charakterystyczne terenu, w którym miejscu na Ziemi są położone, co je odróżnia od pozostałych państw, kontynentów.

Sport – podstawa zdrowia Przedmiot przez jednych uwielbiany przez innych nienawidzony. W zależności od szkoły obserwuje się różne formy tego przedmiotu. Wychowanie fizyczne zostało wprowadzone do szkół w celu poprawy kondycji i zainteresowanie młodych ludzi sportem. Najbardziej rozbudowane zajęcia były w Polsce socjalistycznej. Rozwinięte były ZKS, czyli związki, które skupiały młodzież zainteresowaną sportem w określonych dziedzinach. Często rozgrywane były zawody międzyszkolne. Przykładano ogromną wagę do prawidłowej kondycji fizycznej. Obecnie szkoły zostały bez dofinansowania w kierunku zawodów sportowych i rozwoju kultury fizycznej wśród młodych ludzi. Większość zajęć sportowych opiera się na graniu w piłkę nożną. Popularne są także koszykówka i co bogatsza szkoła ma na wyposażeniu także sprzęt do gry w hokeja halowego. Nie przeznacza się wiele czasu na ćwiczenie kształtujące sylwetkę czy lekkoatletykę. Szkoda, bo nasi zawodnicy zdobyli w poprzednich latach najwyższe laury na wszystkich możliwych zawodach.

Język ojczysty przede wszystkim Język polski kojarzy się przede wszystkim z lekturami szkolnymi. Są to książki z przekroju historii Polski, mające największe znaczenie w naszej kulturze. Największy nacisk kładzie się na opowieści z okresu romantyzmu i pozytywizmu. Ważne są także te okresu II wojny światowej czy okresu powojennego. Romantyzm wiąże się z ideami wolności, krzewienia patriotyzmu i walkami o niepodległość. Bardzo ważne jest przedstawienie tła historyczno – społecznego tamtych czasów. Polska była pod zaborami, nie istniała na mapach Europy. Taki twórcy, jak Mickiewicz, mieli na celu podtrzymywanie ducha bojowego i dawanie nadziei na zbrojne odzyskanie niepodległości. Jednak kolejne powstania zakończone niepowodzeniem skutkowały powstaniem nowego nurty – pozytywizmu. Skupiał się on problemach wsi i problemach ludzi biednych. Książki ukazywały brutalną prawdę o niesprawiedliwości społecznej i pokazywała sposoby walki z tymi problemami. Twórcy, jak Orzeszkowa czy Bolesław Prus, pokazywały brutalność postępowania klasy bogatej. Inni, jak Sienkiewicz, ukrywali w swoich książkach idee i podtrzymywały naród na duchu, że niepodległość zostanie odzyskana.

Na pewno każdy z nas zdaje sobie sprawę z togo, kto to jest malarz. Ale czy wiemy, że malarz moa szeroki zakres swojego działania? Malarz nie oznacza tylko malowanie na danym papierze. Może odnosić się również do rysowania oraz techniki zwanej decoupage. Zapewne słysząc to słowo nie wpadałam nic do głowy. Nie zdajemy sobie sprawy, co to jest. Ale wyjaśnienie jest bardzo proste. Dlaczego? Decoupage to technika wycinania wzorów z papieru i nakładania go na powierzchnie danego przedmiotu, który może być różnej postaci. Należy pamiętać, aby wzór wyglądał, jakby był namalowany. Jak więc poszerzyć swoje możliwości jako malarz? Zapewne farby, pędzle posiadasz, dlatego musisz dokupić jeszcze kilka narzędzi. Zaliczają się do nich papier, z których będziesz wycinał wzory, przedmioty, na które będziesz naklejał te wzory oraz lakier, którym pokryjesz dany przedmiot na końcu. Sklep plastyczny zapewne Ci to zaoferuje. Wystarczy, że zaczniesz od prostych rzeczy. Jeśli będą Ci wychodzić, to będziesz miał motywację do dalszej pracy. Staraj się zatrzymywać swoje prace, gdyż każda wykonana praca mówi coś o tobie. Niby prosta technika w skład, której wchodzi zdobienie przedmiotów może zmienić jakieś starocie w piękne cudo.

Grafika jest dziedziną działu informatycznego. Za pomocą komputera, generujemy obrazy. Grafika jest częścią naszego życia, dostrzegalna jest wszędzie np. gazety, telewizja, plakaty, rozrywka, architektura itd. Grafika jest jedną z wielu form przekazu. Dzięki grafice mamy możliwość wzbogacenia własnych stron internetowych, blogów czy też biblioteki zdjęć. Obrazy możemy tworzyć od podstaw lub obrabiać gotowe zdjęcia i rysunki za pomocą odpowiednich narzędzi danego programu. Rynek oferuje nam mnóstwo różnorodnych programów graficznych umożliwiających wycinanie gotowych obrazów, wklejanie, kopiowanie, obrabianie, redukcja czerwonych oczu, usuwanie zmarszczek i wiele innych czynności o których nawet nie mamy pojęcia. Grafikę komputerową dzielimy na dwie kategorie; obrazy rastrowe inaczej bitmapy (w tym celu możemy użyć takich programów jak: Adobe Photoshop, Painter, Corel Photopaint itd.) i grafikę wektorową składającą się z lini prostych i krzywych (Corel Draw, Frehand itd.). Następnym razem jak spojrzycie na jakieś ilustracje w książce w prasie itp. wiedzcie, że to musiało być zrobione za pomocą programu graficznego.

Poważnym problemem jest zderzenie różnych kultur oraz popularyzacja materialistycznego systemu wartości. Istotną cechą charakterystyczną globalizacji jest możliwość wymiany poglądów, czego najlepszy przykład stanowi Internet. Sęk w tym, że za jego pośrednictwem udostępnia się nie tylko pożyteczne wiadomości, dorobek kulturowy czy towary. Pewne strony propagują pornografię, rasizm oraz hazard. Niektóre zawierają nawet szczegółowy instruktaż wyrobu bomb metodą chałupniczą. Na sposób myślenia ludzi przemożny wpływ wywiera też telewizja i kino. To, co jest prezentowane na ekranach niemal w każdym zakątku ziemi, często pochodzi z Hollywood, światowej fabryki snów. Produkcje tego giganta przemysłu rozrywkowego niejednokrotnie ukazują dążenia materialistyczne, przemoc i niemoralność, lansując zarazem wartości całkowicie obce lokalnym społecznościom wielu krajów. Jak jednak niezmiennie przekonują się przedstawiciele władz, pedagodzy i rodzice, tej fali nie sposób powstrzymać. Zachodnia kultura to także dania typu fast food, napoje gazowane i wiele innych produktów.

W roku 1816 Francuski fizyk Joseph-Nicéphore Niepce rozpoczął prace nad otrzymaniem trwałych obrazów. Chcąc ulepszyć swój wynalazek, w roku 1829 Niepce rozpoczął współpracę z przedsiębiorczym biznesmenem Louisem Daguerre’em. Niestety, w roku 1833 Niepce zmarł. Daguerre kontynuował prace i osiągnął obiecujące wyniki. W 1839 roku nowy wynalazek został przedstawiony szerszej publiczności, reakcja przekroczyła najśmielsze oczekiwania. Już po godzinie oblężone były wszystkie zakłady optyczne chcących nabyć ten wynalazek. Pod koniec lat osiemdziesiątych XIX wieku dla wielu osób fotografia była wciąż zbyt kosztownym i skomplikowanym hobby. Ale gdy w roku 1888 George Eastman wynalazł Kodaka — niewielki przenośny aparat z rolką filmu stała się dostępna również dla amatorów. Po naświetleniu całej rolki klient wysyłał aparat do fabryki. Tam zdjęcia wywoływano, a następnie odsyłano je razem z aparatem zawierającym nowy film. W ten sposób fotografia stała się dostępna dla mas. O jej niegasnącej popularności świadczy fakt, że dziś na świecie robi się miliardy zdjęć rocznie.